My Destiny in story lines

Ik heb aan mijn destiny recentelijk maar weinig story lines vuilgemaakt en dat is eigenlijk wel jammer.

Iedere keer neem ik me voor om wat te schrijven, maar nooit kan ik iets bedenken wat interessant genoeg is om te delen met de hele wereld. Nu ja, de al iets beperktere wereld die dit leest. De zeer beperkte wereld dus. Anyway. Ik heb dus besloten me er (tijdelijk?) over te zetten en iets neer te pennen. Over kweni. Het Leven enzo.

Maar misschien is dat nogal breed…

Wat mij de laatste tijd is opgevallen is opgevallen is dat je soms vrienden niet vaak hoeft te zien om ze te vriend te houden. Een van mijn very best friends zie ik maar twee keer per jaar en dat is eigenlijk genoeg. Ik kreeg net een telefoontje van iemand die ik in eeuwen niet meer gesproken leek te hebben, maar in wezen heb ik haar twee weken geleden gezien. Vreemd hoe je in twee weken tijd amper het bestaan van die persoon nog maar kunt herinneren terwijl je bij anderen na een halfjaar nog zoiets hebt van: WOW no way dat het al zo lang geleden is!

Wil dit dan zeggen dat de kwaliteit van de vriendschap beter of slechter is? Nee, ze is alleen anders, denk ik. Ik ben er van overtuigd dat je ze niet kan vergelijken. Net zomin je – om het cliché te zeggen – appelen met peren kan vergelijken. De vorm en de smaak is gewoon anders!

Tot welke ontdekking ik ook ben gekomen de laatste week is dat ik niet tegen ziekenhuizen kan. Mijn vader moest binnen voor een ingreep aan zijn nek en moest een paar nachtjes blijven (hij is alweer thuis hoor). Dus uiteraard, als trouwe dochter ging ik hem opzoeken. In ziekenhuizen is het altijd heel warm, de laatste keer dat ik er was, was om naar de orthodont te gaan en toen was ik op 5 min buiten dus toen had ik er geen last van. Maar zo gauw ik de kamer van mijn vader binnenstapte, kreeg ik het enorm benauwd en kreeg ik een heel ijl gevoel in mijn hoofd. Zo vreemd,en  niemand anders had er last van.

Wel iets dat ik er misschien wel had moeten bijvertellen dat dit de laatste keer was dat ik in het ziekenhuis aanwezig was. De laatste keer dat ik iemand ging bezoeken is die persoon wel overleden. Een persoon die me vrij dierbaar was. Nu, ik heb het altijd vrij lame gevonden als mensen bepaalde plekken met gebeurtenissen associeerden. Ben ik toch een van hen geworden dan?

Wow, ik kan zelfs echt niet meer ophouden met schrijven. Misschien waren dit wat te véél matters of the heart voor 1 blogbeurt, maar ja. Nu kunnen jullie er ook weer een maand of 6 tegen.

note to self: vroeger gaan slapen en minder emo films kijken

The free bird leaps
on the back of the win
and floats downstream
till the current ends
and dips his wings
in the orange sun rays
and dares to claim the sky.

But a bird that stalks
down his narrow cage
can seldom see through
his bars of rage
his wings are clipped and
his feet are tied
so he opens his throat to sing.

 
The caged bird sings
with fearful trill
of the things unknown
but longed for still
and is tune is heard
on the distant hill                                                                                                             for the caged bird
sings of freedom.

The free bird thinks of another breeze
an the trade winds soft through the sighing trees
and the fat worms waiting on a dawn-bright lawn
and he names the sky his own.

But a caged bird stands on the grave of dreams
his shadow shouts on a nightmare scream
his wings are clipped and his feet are tied
so he opens his throat to sing.

The caged bird sings
with a fearful trill
of things unknown
but longed for still
and his tune is heard
on the distant hill
for the caged bird
sings of freedom.

-  Maya Angelou

Winter is het seizoen van Kerstmis, mijn verjaardag (!)(zo’n 18 dagen geleden), pakjes, kaarsjes, oorwarmers, knuffels, chocolade, muffins, films kijken en sneeuw die perfect is om mijn nieuwe camera uit te testen!